Sarritzen janzten dot, eta Londreseko kale lanbrotsuetan barna nauela imajineten. Zigarrue ezpan gorridxen artien, peka baltza euren ganien. Eskue poltsikotik ataraten dot, Londreseko autobus gorridxeri parateko eskatuteko.

Baie autobuse ezta paraten. Zuriz-baltzezko pelikuletan Londreseko autobusek eztizelakon gorridxek.

Disfrutau tope ta hemen eongo gea zure berri jakiteko!
Zaindu zattez zu ta zure pertenentziyak jaja! Muxu handi bat

Bestalde, kronika oso ona. Nik Amets ikusten nuen txapeldun, baina Sustrai hurbilago izango zela uste nuen. Miren aldiz ez dut uste Sustrairengandik urrunago gelditu behar zenik. EHkora joatearenarekin aldiz ez dut uste manuk erran bezela nik barruan egon behar nuenik. Ni barrura sartuta zein kenduko zenuke ba? Odei? Krixton saioa egin zuen berak ere eta nik ez bezela ez zuen hutsik egin. Maddalen? Ejem… Sailkapena dagoen bezela ongi dago eta ni behintzat gustora utzi nau. Ezinean ibiliko nintzela uste nuen baina presiorik gabe iritxi nintzen oholtza gainera eta uste dut orohar gauzak ez zitzaizkidala gaizki atera. Zer behar da ba gehiago. Super Txatxi da!

Nire ustez, ni ez dudala horrelakoetan sinisten, ez dut uste zoriontasuna jainkoarengatik sentitzen duzun, baizik eta egunerokotasunean gertatzen zaizkizun gertaeretan. Zoriontasuna lortzea kostatzen zait, baina bada posiblea zoriontasuna sentitzea.

San agustinekin bat nator gauza batekin, gauza materialak izatea ez gaitu zoriontsu bihurtzen. Nahi duzuna lortzen duzunean gehiago edukitzea izango nahi duzu eta horrela ez zara inoiz zoriontsu izango. Gauza materialak ez dira iraunkorrak, beraz, bukatu egiten dira.

Hau guztia izanda nire galdera da, nola da posible, behintzat gaur egun sinesmena eta fedea aldakorrak direla, pertsona baten zoriontasuna jainkoa ezagutzera heltzerakoan sentitzea? Nire ustez, zoriontasuna ez da erlijioaren gauza bat, baizik eta pertsona bakoitzaren bizipenak, esperientzia, emozioak, sentimenduak, familia, lagunak…

Ekhi arras ongi, biño finala orokorrin luze eta otza iruditu zitzaidan. Ta sailkapenarekin ez nago batere ados. Nere ustez Sustrik irabazi behar zuen (Ametsek sekulako ostikadak eman zizkion euskarari, batez ere 10eko txikian, eta dirudienez hori ez dute zigortzen….). Bestela Mirenek agian puntu gehixegao jaso beharko zituen, eta Odeik ere bai. Aparte, ekhi gorago ikusten nuen, EHkoan egon behar zuen…

Besteik ez, izan untsi!!

Portzierto, Nik uste miss edo Miz esan zuela, ze Smith esatea bai ez zetorrela ezertara… Ez dakit, berak argituko digu halakon baten…

Nire ustez zoriontasuna dualtzat jo daiteke, ondasun materialek eta iraunkorrek ematen baitute. Baliteke pertsona batek jainkoa edukitzea, baina etxe eta janari ezean, ez dut uste pertsona horren zoriontasun maila altuegia denik. Ondasun materialak, beharrezkoak dira, hauek gorputza elikatzen baitute, eta dakigun bezala,gizakia arimaz eta gorputzaz dago osatua

Bestalde ondasun iraunkorrak daude, arima elikatzen dutenak, eta behin lortuak iraunkorrak direnak. Ondasun hauek ematen duten zoriontasuna handia da. hala ere, ez dut uste jainkoa edukitzeak betiereko zoriontasuna. Nire iritziz, Agustin Hiponakoa, benetako egia aurkitu ezinean, amore eman, eta katoliko bihurtu zen, erlijioak,berak zeuzkan galderei soluzio errazak ematen baitzituen.

Gainera, mende asko igaro dira Agustin bizi izan zenetik, eta gizakion pentsakera asko aldatu da. Erlijioak jada ez dauka antzina zuen indarra, eta gaur egun, jendeari bere idealak eta pentsakera aukeratzeko eskubidea ematen zaio, antzinan ez bezala.

Laburbilduz, egitzat jotzen dut, zoriontasunaren zatirik handiena gauza ez materialek ematen dutela. Hala ere, ez dut uste, ondasun hauen artean jainkoa dagoenik. Nire ustez, gauza guztiak erlijioaren bidez azaltzea da biderik errazena, eta arima ahula duen jendeak, gauzen zentzua aurkitu ezinda, bide honetatik jotzen du.

Batzuetan gauzak gerta daitezen uzteko beste indar ez du izaten, eta oroitzapen batetik bestera ibiltzen da saltoka, 100km orduko abiaduran darraien munduari bizkar emanda… beste zenbaitetan, denbora poltsikoratzeko ahalegina egin eta kaniketara jolasten du haurra zenean bezala, molak mugiaraziz…

(Senekarena xehatzeke dudala uste dut…)

“Ez dakit zer nahi duten nigandik. Bai, S-a hartu dut eguerdi aldera. Jenderik ba al zen? Noski, ordu horretan… Feltrozko kapela zeraman gazte bat? Baliteke, bai. (…) Eta ordubete edo biren buruan ikusi ote dudan berriro? Zergatik ez? Bada bizitzan gauza harrigarriagorik. Esate baterako, gogoan dut aitak askotan kontatzen zidala…”
(R. Queneau)

mikroipuinetarik edo karga handiko irudi txikietarik mundua begiratzea gustuko dugunean… barreneraino sartzen diren segundu luzeak…

G. gaur ez da irten giro txarra dela eta. Jakintsuak esan zuen gaur egun Robinson sortu behar balu, ez lukeela irla desertuan sortuko, baizik eta hiri handian, jende artean… Urte asko joan dira gizartearen InKoMuNiKaZiO aRaZoAz mintzo ziren haiek idazten zutenetik. 1898an, Thames ertzean, Marlowek ezin zion inori azaldu Kongon ezagutu horrorearen pisua, patuaren latza, eta gaur, Baudelairek edo Eliotek aurresandako ‘hiri inurritsua’ dirudi Londongo Zubiak; gizaki-automatak aurrera atzera dabiltza gelditzeko ere ausardiarik gabe. Badirudi Woolf bera azalduko dela uretatik (lore bat eskuan) ea oraindik ez garen enteratzen esatera Big Benek ordu saihestezina iragartzen duenean…

Bo partidu hau ahaztu ta urrengon finkatu ber gaituk!!! Itxaslurren kontra zeudek ta oso motibauta zeudek!!! Partidu desberdina izangoek aurreko urtetakuakin konparauta, fitxaketa batzuk indixkie ta!!! TOPE atea ber diau!!!! Bazekiat oaindik aste bete faltaekela baina partidu hau irabazi inberdiau, bo behintzat ez galdu!!!!

TOPE NITXOK!!!!

Horrez gain, nahi duguna lortu eta gero zorintsu izan gabe garrai dezakegu beti nahi dugulako gehiago, gainera , nire ustez ezinezkoa da nahi dugun guztia lortzea.

Azkenik “Posible da zoritxarreko egingo gaituen zerbait nahi izatea?” aipatzen da. Baiezkoa aldarrikatuko nuke nik, askotan besteak zoritxartzeagatik gu zoritxar egoten garelako.

Bota zuen iritziya!!!